Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

«Οι Αρχιτέκτονες του Ελέγχου»




Οι αρχιτέκτονες του ελέγχου δεν θέλουν να κουράζονται. Προσέλαβαν τους φυλακισμένους να χτίσουν οι ίδιοι την φυλακή τους. Μας.
Πως ;; Πείθοντάς τους/μας ότι δεν πρόκειται για φυλακές αλλά για κέντρα αναψυχής.

Έχουμε εκλογές, στις 6 του Μάη. Εκλογές είναι, δεν είναι το τέλος του κόσμου. Με επιλογές του «κουτιού», επιλογές προεπιλεγμένες για μια ακόμη φορά.

Μνημονιακοί, πράσινοι, μπλε, πουά, ριγέ και ξεφτιλέ, κατάπτυστοι και υποταγμένοι, που κάνουν πρόβα νυφικού παρακαλώντας τον γαμπρό της τρόϊκας να μην τους παρατήσει όπως η Στέλλα τον Μίλτο. Δίκοπο μαχαίρι. Χωρίς καθόλου αγάπη.

Αντιμνημονιακοί που δεν θέλουν να κυβερνήσουν, μόνο να γκρινιάζουν και να πληρώνονται προς τούτο. Ενδοκοινοβουλευτικά. Κοινώς αντιμνημονιακοί γιαλαντζί. Με σάλτσα ντομάτα, κόκκινη, χωρίς την τιμή του αίματος. Όμως.

Αντιμνημονιακοί που δεν ξέρουμε αν είναι όντως αντιμνημονιακοί. Πολύ καλοί για να είναι αληθινοί ; Μα τι μας συμβαίνει ; Που πήγε η εμπιστοσύνη ; Κάπου είναι σίγουρα αλλά δεν ξέρουμε που. Και οι αντιμνημονιακοί είναι παντού. Καμμένοι, ζεματισμένοι, με πολύ σάλτσα ύποπτη τριγύρω, ανεξάρτητοι, εξαρτημένοι, επαμίτες, τερμίτες, μέτωπα εδώ, μέτωπα εκεί, πατριώτες – ατελείωτοι – δυνατοί - ηγετικοί και σωτήριοι, τόσοι πατριώτες που αναρωτιόμαστε που κρύβονταν, τότε τι στην ευχή συμβαίνει και δεν είμαστε βέβαιοι ποιος είναι ποιος ; Δικαιούμαστε όμως να τους απορρίψουμε ; Έχουμε την πολυτέλεια να μην τους πιστέψουμε, να τους αδικήσουμε ίσως ; ΙΣΩΣ.

Και εκείνοι ; Έχουν την πολυτέλεια να μας πουν ψέμματα ; Που θα βρουν μετά διαστημόπλοιο να τους μεταφέρει στην μαύρη τρύπα του σύμπαντος, όπου, ίσως, μπορέσουν να κρυφτούν, για κανένα μισάωρο, όχι παραπάνω ; Γιατί θα τους βρούμε. Αν μας λένε ψέμματα. ΑΝ. Καήκαμε απ’ τον χυλό, δικαιούμαστε τώρα να φυσάμε και το γιαούρτι ;

Όχι, αν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι εκλογές θα είναι ανόθευτες, ο προεκλογικός αγώνας καθαρός, και η κρίση μας καθαρή. Αν μπορούμε να μας κοροϊδέψουμε, να μας πείσουμε ότι οι επιλογές μας θα είναι και οι πραγματικοί κυβερνώντες – Μας.

Αλλοίμονο, δεν είναι. Ένας λαός ευνουχισμένος απ’ τον φόβο, την πρόθυμη κατανάλωση ψεύδους και τις πολιτικές μακέτες που χόρτασαν χειροκρότημα και κλοπιμαία για δεκαετίες, από εμάς και τις βολεμένες ελπίδες μας που δεν αντίκρυσαν ποτέ τον κόσμο και την πραγματικότητα πέρα από την μύτη μας, δεν μας δίνουν πολλές ελπίδες.

ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

Οι εξωχώριοι κρυμμένοι πάλι, ξέρουν τα χούγια μας, εδώ και πάρα.... πολύ καιρό. Ξέρουν ότι ακόμη κοιμόμαστε. Όρθιοι.
Κι εμείς ακόμα δεν ξέρουμε ότι αν δεν πιάσουμε πραγματικό πάτο, να τον νιώσουμε, να τον ψηλαφήσουμε, να σπάσουμε τα μούτρα μας πάνω του, δεν θα λαχταρήσουμε για καθαρό ουρανό.

Αν πάλι απέχουμε, δίνουμε πριμ στο πρώτο κόμμα, το ίδιο αν ρίξουμε λευκό. Πάει και η ψευδαίσθηση του λευκού, τόσες σκιές πάνω μας, δεν μας άφησαν χώρο για οτιδήποτε «λευκό». Αν πάλι ψηφίσουμε αντιμνημονιάκια, μικρές αντιμνημονιακές φωνούλες που δεν θα ακουστούν στην Βουλή, πάλι δίνουμε πριμ στο πρώτο κόμμα.

Και που ξέρουμε όμως ποιος θα μπει και ποιος όχι στο μαγικό κουτί που λέγεται Βουλή ; Που ξέρουμε πόσοι θα πατήσουν ταυτόχρονα το ίδιο κουμπί για να βγει η ... παχουλή ;
Δεν ξέρουμε. Απλά δεν μπορούμε να ξέρουμε. Και χάνουμε ίσως την μαγεία της αλλαγής.
Πολλά έχουμε χάσει. Και εθιστήκαμε στην χασούρα. Χαμένες πατρίδες, χαμένη πατρίδα, τιμή, αξιοπρέπεια, θάρρος και καθαρότητα των λέξεων.

Αλλάζουν όλοι διαρκώς, κόμματα, χρώματα, απόψεις, πουκάμισα, τακούνια και ότι κάνει κέφι ο καθένας «ταγός». Κι εμείς ζαλισμένοι από τις ατελείωτες νέες μόδες, θέλουμε να καταλάβουμε σε ποια πατρίδα ανήκουμε. Ποια πατρίδα μας ανήκει. Ποια πατρίδα ονειρευτήκαμε, και ποια θέλουμε πίσω. Λες και πήγε ποτέ μπρος. Μπα, δεν πήγε. Έτσι νομίζαμε. Πολύ κοστοβόρες οι ψευδαισθήσεις, αλλά ζει και κανείς χωρίς αυτές ; Ο κόσμος όλος μια ψευδαίσθηση.

Νέα πατρίδα θα αποκτήσουμε, καθαρή και γνήσια, μόνο όταν αποκτήσουμε νέο εαυτό. Πέρα από τις επιλογές που παρελαύνουν μπροστά μας. Όχι άμεσα. Όχι εύκολα. Όταν βρούμε τον ΤΡΟΠΟ.

Τίποτα και κανείς δεν μπορεί και δεν δικαιούται να συντηρεί τις παλιές δομές της ζωής μας. Έτσι κι αλλιώς καταρρέουν, δεν μπορεί όμως κανείς να μας πάρει αυτό που δεν ήταν ποτέ δικό μας. Κι αν κάτι μπορεί να αφαιρεθεί από εμάς, τότε δεν μας ανήκει. Τότε όμως, και μόνο τότε, μέσα στο κενό της απελπισίας, δημιουργείται ο χώρος και έρχεται αυτό που ΕΙΝΑΙ δικό μας.
Και δεν μας εγκαταλείπει ΠΟΤΕ.  

Δεν υπάρχουν σχόλια: