Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Μνήμη, Ειλικρίνεια και Αυτογνωσία. Για να μην γίνει το Μνημόνιο Μνημόσυνό μας.


«Song for the Unification of Europe», Zbigniew Preisner

Είναι λάθος να περιμένουμε λύσεις από τους άλλους. Είναι λάθος να περιμένουμε σεβασμό από εκείνους που δεν τον έχουν, απλά γιατί δεν σέβονται τον εαυτό τους. Και είναι λάθος να αναμένουμε σεβασμό όταν δεν σεβόμαστε οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Αναφέρομαι στο περίφημο μνημόνιο, την λέξη της μόδας. Γιατί για τους περισσότερους είναι, απλά, μια λέξη. Ξέρουμε τι είναι το μνημόνιο ; Τι λέει ; Τι προβλέπει ; Και ποιο σκέλος του είναι εγκληματικό εις βάρος της κοινωνίας μας ; Αυτό που παραδίδει την εθνική κυριαρχία, αυτό που διαλύει τα εργασιακά δικαιώματα όσων έχουν ακόμα εργασία αλλά και την αγορά εργασίας την ίδια, ή αυτό που μιλά για εξυγίανση του Δημοσίου και την πάταξη της φοροδιαφυγής, για παράδειγμα ; Αυτό που επιβλήθηκε από την Τρόϊκα, ή αυτό που φυτεύτηκε από τους εγχώριους προδότες ; Ή και τα δύο μαζί ;

Τα μέτωπα των "εχθρών" μας αυτήν την στιγμή είναι τρία :

Τα μέρη της κοινωνίας που βολεύτηκαν σε προνόμια που γνώριζαν ότι δεν δικαιούντο, ή ότι ήταν παράλογα. Μαϊμού συνταξιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι χωρίς διάθεση για εργασία ή υπευθυνότητα, στην καλύτερη περίπτωση, και συμμετέχοντες στην κλοπή του δημοσίου πλούτου στην χειρότερη, 40χρονοι συνταξιούχοι, συνδικαλιστές της οκνηρίας, πολυθεσίτες «σύμβουλοι», κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, ΜΜΕ πουλημένα στις βουλές πάσης φύσεως προπαγανδιστών, αγρότες και κτηματίες που απλά εισέπρατταν επιδοτήσεις που δεν δικαιούντο και δεν τις επένδυαν στην παραγωγή τους, και τα λοιπά γνωστά φαινόμενα. Και η αναξιοκρατία. «Ας χωθώ κάπου, κι ας μην το αξίζω. Εις βάρος των άλλων. Για να κάθομαι.... κι ας είμαι παράσιτο στο σώμα της κοινωνίας, πληγή στην συλλογικότητα.» Και η οικτρή νοοτροπία της εξιδανίκευσης της τεμπελιάς, της υποκουλτούρας και της «μαγκιάς». Και, φυσικά, όσοι αποδέχονταν αλλά και εξέφραζαν αυτά τα φαινόμενα. Πόσοι είναι, άραγε, και πόσοι έχουν μετανοήσει ; Πόσοι δικαιούνται να ομιλούν σήμερα ;

Το πολιτικό κατεστημένο. Αυτοί που ελάμβαναν χειροκροτήματα και μοίραζαν ψίχουλα προνομίων σε εκείνους που δεν δίστασαν να εκφράσουν την πλέον αντικοινωνική συμπεριφορά. Οι ανεπάγγελτοι, οι ηλίθιοι, και οι προδότες. Ξέρουμε καλά πλέον, όλο και περισσότερο, τι συνέβαινε στα «ανώτερα κλιμάκια» των αποφάσεων, ερήμην μας, την ώρα που πολλά μέλη του «Λαού» συμμετείχαν στις άνω περιγραφείσες συμπεριφορές. Ξεπουλήματα παντού. Σε θέματα Εθνικά, κοινωνικά, εργασιακά. Και λοιπά. Κουράζεται κανείς και να τα σκέφτεται. Τα εγκλήματα των 2,5 τελευταίων, ετών, δε, δεν χωράνε σε ανθρώπου νου. Ένας ατελείωτος δόλος από την πράσινη μεριά, μια άκρως προσβλητική αναξιοπιστία και συμμετοχή τελικά, άρα και συνενοχή, από την μπλε. Η κόκκινη ονειρεύεται εξουσία και εθνικά ξεπουλήματα, και οι λοιποί καλούνται να αποδείξουν ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ.

Τρίτο μέτωπο. Τα συμφέροντα των τρίτων. Τοκογλύφοι, άρπαγες της ιστορίας και των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών, φασιστολάγνοι ντυμένοι Δημοκράτες. Μυστικές λέσχες, στημένοι τρομοκράτες, προβοκάτσιες, μια ατελείωτη ανεντιμότητα, απανθρωπιά και αλαζονεία. Το έσχατο θανάσιμο αμάρτημα. Για ποιον, θα το δούμε. Μια Φρίκη. Αυτά για τις ηγεσίες. Αλλοίμονο αν τα βάλουμε με τους λαούς. Στο ίδιο καζάνι και αυτοί. Και εμείς. Οι λέξεις πλέον φεύγουν όταν καλούμαστε να περιγράψουμε αυτά τα φαινόμενα. Κουράστηκαν και αυτές.

Και σε ποιαν Ευρώπη διαπραγματευόμαστε αν θα ανήκουμε ή όχι ; Όταν ξέρουμε καλά, και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι το ίδιο, ότι Ευρώπη χωρίς Ελλάδα, είναι ντοματοσαλάτα χωρίς ντομάτα. Και πάλι όμως ποια Ευρώπη ; Την ιδεατή Ευρώπη των κοινών στόχων ανάπτυξης και ευημερίας και Πολιτισμού, που δεν υπήρξε ποτέ, έως σήμερα τουλάχιστον, ή την σημερινή, της εξουσίας των τοκογλυφικών συστημάτων που παίζουν ρώσικη ρουλέτα με το όπλο στον κρόταφο των Ευρωπαϊκών Λαών;
Είναι τελικά η εξυγίανση της έννοιας και της ουσίας της Ευρωπαϊκής έννοιας σε άμεση συνάρτηση με αυτήν του Ελληνικού κράτους ; Υπάρχει τελικά βάση ισχυρή ενότητας πάνω στην οποία θα χτιστεί κάτι νέο, με Όραμα υπέρ των ανθρώπων και του Πολιτισμού, ή είναι τέτοια η διάβρωση της έννοιας και του οράματος των «ρομαντικών» της Ευρώπης, αλλά και της Ελλάδας παράλληλα, που απαιτείται γκρέμισμα για να χτιστεί αυτό που δικαιούται να έχει λόγο ύπαρξης ; Είναι τα κτίσματα κατεστραμμένα ή έχουν υποστεί ανεπανόρθωτη φθορά τα θεμέλια ; Και όποιος μείνει όρθιος, στην 2η περίπτωση.
Γιατί τελικά πρόκεται για πόλεμο μεταξύ του πρωτόγονου και του πολιτισμένου μέρους της ανθρωπότητας, αλλά και του καθενός μας ατομικά. Κι ας φορά Αρμάνι ο πρωτόγονος. Κι ας μην νοιάζεται για τέτοια ο πολιτισμένος. Αλλά για «άλλα» πράγματα, ΟΥΣΙΑΣ, και όχι το περιτύλιγμα της παρ-ουσίας.

Και σε ποιον χρωστάμε τελικά, ΑΛΛΑ και τι ; Εκ των ων ουκ άνευ η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους. Να πληρώσουμε ότι πραγματικά ξοδεύτηκε, επί δικαίων και αδίκων έστω, και ο λοιπός λογαριασμός στους λοιπούς «ενόχους». Και ποιοι ΜΑΣ χρωστάνε ; Το  Γερμανικό κράτος, για παράδειγμα. Μας οφείλει αυτήν την στιγμή το κατοχικό δάνειο, τις πολεμικές αποζημιώσεις, τον χρυσό αλλά και τις αναρίθμητες αρχαιότητες που έκλεψαν οι Ναζί, αλλά και τον ΦΠΑ του αεροδρομίου σήμερα, και ποιος ξέρει τι άλλο. Ναι ή όχι ;
Η Siemens πάλι τι μας οφείλει ; Σίγουρα όχι ΜΟΝΟ 100 εκατομμύρια ευρώ αλλά και σεμινάρια «πάταξης της διαφθοράς» (!!!) όπως συμφώνησε με τους πράσινους και μπλε ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

Μήπως αυτές οι οφειλές, μεταξύ πολλών άλλων, π.χ. στις συμφωνίες εξοπλισμών, από μόνες τους καθιστούν το Μνημόνιο ΑΚΥΡΟ και τους πρόθυμους που το υπέγραψαν φυλακιστέους ; Ανεξάρτητα από την ευθύνη της κοινωνίας στο ότι επιτράπηκε η ύπαρξή του. Αδιαμφισβήτητη και εγκληματική, μεν, αλλά δεν δικαιολογεί τις εγκληματικές αποδοχές του Μνημονίου. Δε.

Πολύ απλά, και ένα παιδάκι φαντάζομαι γνωρίζει, πως την ώρα της μάχης με τον αντίπαλο δεν αρχίζουμε καβγά μεταξύ μας. Η απόδοση ευθυνών θα ακολουθήσει μετά την Νίκη, αλλιώς θα πέσουμε όλοι. Ναι ;

Και τώρα τι ; Τι κάνουμε ; Ναι, είμαστε μπερδεμένοι, ναι παλεύουμε να αντισταθούμε αλλά και προσπαθούμε να καταλάβουμε. Εν μέσω ενός ατελείωτου ψυχολογικού πολέμου. Μιας καλοστημένης και καλοπληρωμένης προπαγάνδας. Μπερδεμένο το μυαλό μας, η κρίση μας θολή και ο χρόνος βιαστικός. Που είναι η αλήθεια και που το ψέμμα. Ξέρουμε ;

Ίσως ναι. Σε τέτοιες στιγμές, σε τέτοιες εποχές, ακούμε την καρδιά μας, και την εσωτερική Φωνή μας. Τι μας λέει ; Τι μας διδάσκει η ιστορία Μας ;

Στο πρόθυμο Ναι των τρομοκρατών και των τρομοκρατημένων εκβιαζομένων, πόσοι μπορούμε να αντιτάξουμε ένα ουσιαστικό ΟΧΙ ; Ξέρουμε καλά, ότι τον εαυτό μας δεν μπορούμε να τον κοροϊδεύουμε για πολύ. Ξέρουμε, επίσης, πολύ καλά, ποια γεγονότα, προτάσεις, σχέδια, υπηρετούν την μικροψυχία και τον φόβο μας, και ποια διαφυλάσσουν την Αξιοπρέπεια, την Εθνική υπόσταση, την Υπερηφάνεια μας και την Αλήθεια μας.
Και το κόστος το γνωρίζουμε. Και το Χρέος μας.
Απέναντι στον εαυτό μας και στην Ελλάδα.
Η υποταγή θέλει παρέα, και συνενοχή. Η αντίσταση είναι πρωτίστως ατομική υπόθεση.

Όποιος αντέξει, επί της ουσίας, ας αντισταθεί στο κακό και στο ψέμμα. Το ατομικό πρώτα, και μετά, δικαιωματικά, αυτό των άλλων.
Στο τέλος του δρόμου όλοι μαζί θα κάνουμε τον λογαριασμό και τότε θα δούμε καλά ποιοι γονάτισαν πρόθυμοι και ξεπουλημένοι και ποιοι στάθηκαν και έμειναν ΟΡΘΙΟΙ. 

1 σχόλιο:

Χριστίνα είπε...

Μια πρόβλεψη Ρίκα...
Η εποχή προ της Δικτατορίας Μεταξά είναι πολύ κοντά. Το κακό είναι ότι εκτός από την ισοπέδωση των οικονομικών έχουμε και ηθική, αξιακή, πνευματική ισοπέδωση...
Γι αυτό και ο ΗΓΕΤΗΣ δεν εμφανίστηκε ακόμα . Έτσι λοιπόν πολύ φοβάμαι πως η λογική του όχλου θα είναι η αντίδραση η οποία θα φέρει το αποτέλεσμα και στην κάλπη και στην ζωή μας .