Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Οι Κλώνοι και οι Ποντικ-όνοι



Μια φορά και μισό καιρό
Σε μπουντρούμι σκοτεινό
Εγεννήθησαν οι κλώνοι
Τόνυ ο ένας, οι λοιποί με του πινόκιο το μυτόνι

Μην ξεχνάμε και την μπέμπα
Μια φορά μόνο άκουσε «έμπα»
Η ΠΟΛ.ΑΝ. της στιγμής
Μες στην φάκα της βουλής

Τιτανοτεράστιο ρήγμα στον διπολισμό
Ενεφανίσθη… Και έβγαλε τον σκασμό
Το πόπολο το καψερό
Μπρος σε τέτοιο γαλαξιακό σεισμό !

Πέρασε όμως ο καιρός
Και ξανα-πάχυνε ο αχόρταγος διπολισμός
Και του έφυγαν τα ρούχα
Και του καλάρεσε ο γυμνισμός

Αγκαλίτσες και φιλάκια
Κι εμείς να βαράμε παλαμάκια

Τότε πήρανε την logo
Και τα κάνανε όλα πάλι ... φιόγκο
Πάει το ρήγμα, πάει και το σεισμό
Βγήκε στην πιάτσα νά ξανα-βρει παγωτό

Πάνω στ’ άλογο το τόνυ
Μαζί του πάντα και οι κλώνοι
Γύρισαν απ’ το κρυφτό
Και μας υπενθύμισαν ποιος είναι το ...άλλο με τον Τοτό

Η αφεντιά μας φυσικά, που βολοδέρνει
Πιστεύοντας πως είναι «ο σπόρος που δεν πεθαίνει»!

Πάμε τώρα για βρούβες με ριγκατόνι
Με τον τόνυ με την μυτόγκα που δεν σταματά να μεγαλώνει,
Σετάκι με το μουλωχτό το βουβαλόνι

Παρέα και ο ανθυποκούναβος με την γραβάτα
Κι ας νομίζαμε οι δόλιοι πως είμαστε …γάτα !

Στον καθρέφτη άμα κοιταχτούμε
Γρήγορα θα αναρωτηθούμε
Μα ποια είναι αυτά τα καψερά τα ποντικάκια
Που ποζάρουν όλο χάρη και ναζάκια ;;;


2 σχόλια:

Χριστίνα είπε...

Ολο Χάρη και ναζάκια
σαν να είναι μπλε στρουμφάκια
λείπει μόνο ο δρακουμέλ
για να δέσει η μπεσαμελ

Ερχεται και μια μπορα
λες να έρχεται η Ντόρα
απαπα ούτε τυφώνας
λες να έρθει και χειμώνας

Επανάσταση μυρίζει
και το πληκτρολόγιο σφύζει
απο χίλιους θαυμαστές
που νομίζουν πως είναι ακτιβιστές

Επανάσταση των πλήκτρων
με συνθήματα των τοίχων
που όμως τώρα ξεθωριάζουν
γιατί στους 300 μοιάζουν


Ηρθα και γω να προσθέσω ένα μικρό σχολιάκι Ρίκα Ρικάκι και ας μην είμαι ποντικάκι
Ρικά μου αυτά τα ποντίκια μας έκαναν την ζημιά χρόνια τώρα το κακό είναι ότι δεν βρήκαμε το σωστό ποντικοφάρμακο που θα πάει όμως μια του ποντικ_ονου δυο του όνου τρεις και η κακή του μοίρα

Ρίκα Κ. είπε...

Καλέ εμείς είμαστε τα ποντικάκια, ούτε κουβέντα για ποντικοφάρμακο, λες και δεν μας φτάνουν οι δηλητηριώδεις ψευδαισθήσεις μας... δεν έχουμε και νοσοκομεία, άστα τα φαρμάκια, δεν πάνε κάτω με τίποτα...
Σαν ποντικάκια δεν φερόμαστε ; Όχι μόνο στρογγυλοκάτσαμε στην φάκα, αλλά τους πιστεύουμε διαρκώς ότι το τυρί είναι στον δρόμο κι έρχεται..
Χαζά ποντικάκια είμαστε Χριστινάκι μου. Νομίζουμε ότι το κουτσομπολιό είναι επανάσταση, δεν ξέρουμε κιόλας να κάνουμε επανάσταση, τι είναι αυτό, και πως γίνεται, και ποιος θα αρχίσει πρώτος κλπ κλπ... νομίζω δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη το πως μας κοροϊδεύουν τόσο καλά και τόσο πολύ και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, άτομα τόσο ανακόλουθα και αναξιόπιστα.