Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

«Το Παράπονο» Οδυσσέας Ελύτης




Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα
Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
[Τα Ρω του Έρωτα, 1972]
 

Μουσική : Δημήτρης Παπαδημητρίου
Εκτέλεση : Φωτεινή Δάρρα

3 σχόλια:

Χριστίνα είπε...

Ακριβώς επειδή δεν έχει δεύτερη ζωή πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλα τα χρόνια της μίας και μοναδικής ώστε να αλλάξουμε τα όσα πράξαμε σε λάθος λογική...
Ομως τα ενεργειακά πεδία έχουν αλλάξει και κάποιων που υπολειτουργούσαν λειτουργούν , κάποιων που δεν φαίνονταν φάνηκαν και κάποιων που νόμιζαν ότι λειτουργούσαν κάηκαν .
Ετσι λοιπόν Ρίκα μου θα συνεχίσω όσο ζω να πιστεύω και να διατυμπανίζω το ποίημα του Κ. Καβάφη:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς τηνστων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,

Καλημέρα καλημέρα

Μποτίλια στο Πέλαγος είπε...

Αληθινά ωραίοι στίχοι.
Κάπου όμως υπάρχει και η δημιουργική αποτυχία. Πάντοτε θα είναι αργά, αλλά όταν αγαπάμε το παν καταργείται ο χρόνος. Η δεύτερη ζωή δεν χρειάζεται να τρέχει πίσω από την πρώτη, ούτε καν να υπάρχει. Αρκεί αυτή να παραμένει πλούσια και λεύτερη, όπως στην ζωή αξίζει. Διότι το δικαίωμα τής συμφιλιώσεως με τον θάνατο δεν είναι δυνατόν να αφαιρεθεί από καμία ζωή.
Πριν την απώλεια τού παραδείσου η ζωή δεν γνώριζε σειρές.

Ρίκα Κ. είπε...

Η πρώτη ζωή είναι αυτή που ζούσαμε, η άλλη η πραγματική είναι αυτή που όσοι αντέχουν να επιλέξουν, θα επιλέξουν. Ή ήδη επιλέγουν. Οι υπόλοιποι απλά θα αναρωτιούνται το ΓΙΑΤΙ. Αλλά δεν θα τους φταίει κανείς. Γιατί όντως πριν προσκυνήσουμε την κόλαση, η Ζωή ήταν ένα, και μπορεί ακόμα να είναι, να γίνει. Επιλογές είναι όλα, με το αντίστοιχο τίμημα που δεν είναι πάντα απαραίτητα «κακό». Ειδικά αν σκεφτεί κανείς το «απόκτημα», μια Ζωή χωρίς φόβο, ορισμένη όμως με άλλες συντεταγμένες.