Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

....ΕΠΕΙΔΗ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ .....γιατί η Ρίκα K. είπε...




Ρίκα μου όταν αποφασίσαμε να ανοίξουμε το ιστολόγιο είπαμε πως θα εκφραζόμαστε όπως νιώθουμε και δεν θα νιώθουμε ντε και σώνει για να μπορούμε να εκφραστούμε..βλέπεις όταν τον ζορίζεις τον εαυτό σου για να σου έρθει η έμπνευση τότε τα κάνεις αχταρμά.


 Επ’ αυτής της βάσεως λοιπόν μιας  και το μαγαζί εδώ είναι δικό μας , μπορούμε να τρώμε στα σκαμπό και να καθόμαστε στα τραπέζια, να βάζουμε ντεκόρ μπεκάτσες για να τις πυροβολούμε  και να κερδίζουμε κουκλάκια και  μάγισσες με σκουπόξυλα για να τις ξορκίζουμε ...

Αυτοβούλως λοιπόν αποφάσισα αφού τα σχόλια σου μου άρεσαν πολύ , να τα κάνω αναρτήσεις για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τον διάλογο, ο οποίος μπορεί και να ‘’απλώσει’’  αναλόγως των σχολιαστών που θα επιλέξουν να συμμετάσχουν,  μέχρι να ανεβάσω και τις συνέχειες αυτής της έρευνας που είναι ως γνωστόν πολύ χρονοβόρα καθώς γίνεται από βιβλία και διαδίκτυο.


Χριστίνα μου, είναι σαφές πως για να κατανοήσουμε τις ψυχικές καταβολές των ανθρώπων που επιλέγουν να τοποθετήσουν την Ελευθερία τους σε ύποπτες διαδρομές, οφείλουμε να κατανοήσουμε την ζωή των υπονόμων. Ποντίκια, αρουραίοι, κατσαρίδες και λοιπά ζουζούνια και μαμούνια, βρώμικα και καημένα που προκαλούν αηδία γιατί είναι αυτά που είναι. Υπάρξεις ταγμένες στο σκοτάδι και προορισμένες να προκαλούν την απέχθεια. Βέβαια για τα πλάσματα της Φύσης αυτή η αντίληψη ίσως να είναι και άδικη.

Για τους ανθρώπους όμως που επιλέγουν παρόμοιες ζωές και πορείες, άδικη είναι η δύναμη που αποκτούν, διαχρονικά και απειλητικά, πάνω στις Ζωές των άλλων. Πάνω στην ΖΩΗ ΜΑΣ. Με ποιον τρόπο ; ακουμπώντας στην άγνοια των λοιπών, στην άγνοιά μας, αλλά και γέρνοντας ο ένας πάνω στον άλλο.

Επέτρεψέ μου να θεωρώ τις εκδηλώσεις και τις εμμονές αυτών των ανθρώπων καραγκιοζιλίκια που φλερτάρουν με τον σκούρο κόσμο της ψυχοπαθολογίας. Πίσω από την κουρτίνα της Ψυχής τους αναπαύονται, μέσα στην ενοχή, όλων των ειδών οι ψυχαναγκασμοί , οι διαταραχές προσωπικότητας, οι ανασφάλειες, οι προσωπικές τους μοχθηρίες και κυρίως, η Α-ΔΥΝΑΜΙΑ τους.

Αγνοούν το γεγονός πως όσοι επιμένουν να είναι κολλημένοι από φόβο ο ένας πάνω στον άλλον, πάνε μαζί και στον βυθό την ώρα της φουρτούνας. Και φουρτούνα τους θα αποδειχθεί η Α-ΛΗΘΕΙΑ και η ενεργοποίησή της μέσα στον κάθε πολίτη, μέσω της απελευθέρωσής της στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων.
Η Ελλάδα «η δεύτερη του επάνω κόσμου», όπως μας την περιέγραψε ο Ελύτης, καραδοκεί, δεν εφησυχάζει. Και τότε θα δούμε από που θα διαφύγουν οι ποδίτσες με τα κιτς κολιέ και το ύφος εκατό καρδιναλίων, που κρύβονται επιμελώς μέσα σε ανήλιαγα υπόγεια, και έχουν το ΘΡΑΣΟΣ να διαφεντεύουν την Ζωή μας, με τους όρους της δικής τους αναξιοκρατίας.

Προδοσία και φόνος. Σύμφωνα με την εντυπωσιακή και εύστοχη ανάρτησή σου, αν πέσουν στην αντίληψή τους, για παράδειγμα, είναι στην διακριτική τους ευχέρεια το πως θα διαχειριστούν την αντίστοιχη τιμωρία, του προδότη. Και του φονιά.

Έτσι νομίζουν. Η ουσία είναι άλλη, όμως. Τα Αρχέτυπα της Δικαιοσύνης και ο Νόμος της Ανταπόδοσης δεν αστειεύονται. Φαίνονται να είναι απόντα φαινόμενα, ΟΜΩΣ πιστεύω πως απλά αναμένουν την άδειά μας, απαιτώντας την δική μας ανταπόκριση στις ποιότητες που εκπροσωπούν.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, υπάρχει όμως η σταθερότητα του Κόσμου των Ιδεών που μας προκαλεί να υπερβούμε το τετριμμένο και να οριοθετήσουμε το καινούργιο με όρους ουσίας, όρους καθαρούς σαν το κρύσταλλο.
Το διαμάντι και ο άνθρακας είναι από το ίδιο υλικό, με την διαφορά πως το μεν λάμπει και έχει και Αξία και Γοητεία, γιατί πέρασε ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ.

Οι μασόνοι, οι τρόφιμοι κλειστών και αδιαπέραστων λεσχών ντυμένων συνήθως με μια περιττή και κιτσάτη πολυτέλεια που παλεύει να καλύψει τα σκοτάδια της Ψυχής τους και τον Φόβο τους, αλλά και τα παρεμφερή όντα που παραπατούν στο σκοτάδι νομίζοντας ότι χορεύουν στην Λίμνη των Κύκνων, λάμπουν όσο και τα πλαστικά σκουπίδια στις παραλίες. Καλύπτουν ο ένας τις ανομίες του άλλου, ασελγώντας πάνω στο σώμα της εκάστοτε κοινωνίας.

Ξεχνούν όμως πως όποιος ασελγεί πάνω στην συλλογικότητα όχι μόνο πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο έχει αράξει, αποδεικνύοντας την ποιότητα της νοημοσύνης του, δηλαδή την ανυπαρξία της, αλλά διαπράττει και Ύβρι. Και η κυρία αυτή δεν ‘τά χει καλά με την μοναξιά. Κάνει στενή παρέα με την Άτη, και η Νέμεση ακολουθεί ΠΆΝΤΑ. Αρκεί να ενεργοποιηθεί και η δική μας Κίνηση, κυρίως η Εσωτερική. Και τότε όλα θ’ αλλάξουν. Όπως πιστεύω ήδη γίνεται.

Για να πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Επιτέλους. Και να πάρουν οι κοινωνίες των ανθρώπων τις Ανάσες που δικαιούνται.
Γιατί όσο κι αν εκείνοι, οι καμαρωτοί μασόνοι, οι υψηλόβαθμοι αλλά και οι χρήσιμοι χαμηλόβαθμοι ηλίθιοι που κουνιούνται με τις ποδίτσες τους σαν βάρκες στο Λούνα Πάρκ, μην πω σαν τις καμήλες με τα φουρό στο τσίρκο, ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι έχουν τον κοινωνικό έλεγχο, όσο κι αν οι ασυνάρτητες «θρησκευτικές» αναφορές τους ,τους δίνουν την ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ της κατοχής των μυστικών του σύμπαντος, ένα είναι σαφές : δεν μπορούν να διαπεράσουν το Πνευματικό πεδίο και τους Νόμους του Σύμπαντος.
Ήτοι : Ενότητα, Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Αρμονία, και Απλότητα. Δεν μπορούν να εισέλθουν μέσα από την Πύλη της Απλότητας, ας παριστάνουν όσο θέλουν τις σβούρες έξω από τα πεδία αυτά, κι ας πορεύονται με τις ψευδαισθήσεις τους, κάποια στιγμή θα αναγκαστούν να αντικρίσουν τον καθρέφτη της πραγματικής Ζωής, και τότε θα έχουν την τύχη της Μέδουσας.
Θα αυτοακυρωθούν μέσα σε μια έκρηξη Τιμωρίας και Ανταπόδοσης.

Γιατί δεν είναι το «πεπρωμένο» που είναι φυγείν αδύνατο, αλλά το «πεπραγμένο». Του καθενός, και ιδιαίτερα των αδίκων, που σπέρνουν και καλύπτουν την κοινωνική καταστροφή, για να μπορούν να περιφέρονται με τις ποδιές και τα αξεσουάρ τους. Ας περιμένουν το τριώδιο αν είναι τόσο σπουδαία τα μασκαραλίκια τους, οι «τρομακτικοί» όρκοι τους και οι ψευδαισθήσεις μεγαλείου που τους διακατέχουν. Ή το gay parade, έστω, αν λαχταρούν τόσο πολύ να ντυθούν χαρωπές νοικοκυρούλες.

Δεν είναι ανάγκη να ζούμε εμείς μέσα στα απόνερα των θλιβερών επιθυμιών, του κοινωνικού μίσους και της αδυναμίας τους. Κι αν πιστεύουν και θεωρούν πως αδικούνται με τις αναφορές στα κρυφά τους κόλπα, αν επιμένουν πως είναι καθαροί και πως παλεύουν υπέρ του κοινωνικού συμφέροντος, ας βγουν ΣΤΟ ΦΩΣ.

Ας κλειδώσουν τα υπόγεια, ας ντυθούν σαν άνθρωποι, πετώντας τα κολιέ και τις ποδίτσες, τα σύμβολα, τους όρκους, την παντομίμα και τα κουτσομπολιά και μυστικά τους, κι ας εμφανιστούν μπροστά ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Που σήμερα είναι γεμάτο δάκρυα, πόνο και απορία. Αλλά και σταδιακή συνειδητοποίηση της ΕΥΘΥΝΗΣ.

ΥΓ. Αναρωτιέμαι αν είναι δυνατόν να έχουν υπάρξει μέτοχοι των φαινομένων αυτών με σκοπό την ακύρωση των σκοτεινών δομών των αντίστοιχων οργανώσεων. Ποιο είναι το σημείο μη επιστροφής όσων επιλέξουν να δουν το εκάστοτε τέρας κατάματα χωρίς να κινδυνεύσουν να γίνουν ένα με αυτό. Αναπάντητο, για εμένα τουλάχιστον, το ερώτημα αυτό. Νομίζω η Ιστορία κάποια στιγμή θα μας αποκαλύψει και αυτήν την Αλήθεια. Όταν οι συγγραφείς της μπορέσουν να αντικρύσουν και να μαρτυρήσουν ΜΟΝΟ την ΑΛΗΘΕΙΑ. 


Αγαπητή Ρίκα για να σε τσιγκλήσω λίγο παραπάνω και να γράψεις περισσότερα …

Σε αυτή τη ζωή στην οποία είμαστε όλοι θεατές και ηθοποιοί, μέχρι σήμερα έχω κατανοήσει ότι η απλότητα είναι τόσο δύσκολη να κατανοηθεί και να μετουσιωθεί σε εμπειρία προς το καλύτερο, όσο δύσκολο είναι να πείσεις έναν άνθρωπο να μπορεί να γίνει καθρέφτης του εαυτού του και να μη καθρεφτίζεται στην προσωπικότητα του άλλου για  ανακαλύψει την Α_λήθεια. 

Αλλως τε ας μη ξεχνάμε  ,οι άνθρωποι που φαίνεται να έχουν ανάγκη να ανήκουν κάπου το κάνουν γιατί δεν μπορούν να ανήκουν στον εαυτό τους και στο σύνολο εξ ου και εντάσσονται σε κάστες ώστε να μη περνούν απαρατήρητοι και να θεωρούν εαυτόν σπουδαίο…

6 σχόλια:

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Γ. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΣ είπε...

Οι σκέψεις της Ρίκας απηχούν την πραγματικότητα μιας underground μεγαλοσχήμονος κουρελαρίας, που κινείται στο παρασκήνιο της εξουσίας, παίζοντας με τις ποδίτσες και τα ξιφάκια, ερήμην θεού και λαού. Οι κατσαρίδες, εύστοχη παρομοίωση, αποφεύγουν το φως του ήλιου γιατί καίει τα μαύρα φτερά τους. Το ίδιο και οι "κατσαρίδες" αυτές των Στοών αποφεύγουν το Φως και την Αλήθεια, διότι είναι δύσκολο να συντηρήσουν αλλιώς τον νοσηρό εγωϊσμό και την πεποίθηση πως δήθεν είναι διαφορετικοί από τους άλλους. Την πλανεμένη τους ιδέα πως είναι πεταλούδες, ενώ δεν στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μόνο ανθρώπινες κατσαρίδες!

Ρίκα Κ. είπε...

Γεράσιμε ωραία το θέτεις το θέμα, το πρόβλημα βέβαια είναι πως αυτό το ψευδο-μεταφυσικό και συμπλεγματικό παρακράτος εντός του παρακράτους που μας κυβερνά σήμερα, κινεί τα νήματα εδώ και πολύ, πάρα πολύ καιρό, και η πλειοψηφία που ζει με τις ψευδαισθήσεις της «Δημοκρατίας» δεν είχε, δεν έχει ιδέα.

Βέβαια η Αχίλλειος πτέρνα τους είναι ο ίδιος τους ο εαυτός, αδύναμος και τρομαγμένος, γιατί ποιος δυνατός άνθρωπος θα παρακαλούσε για καταφύγιο μέσα στα σκοτάδια της κάθε Στοάς, ποιος θα παρέδιδε το μεγαλύτερο όπλο του ελεύθερου ανθρώπου, το Ηθικό Πλεονέκτημα, στα χέρια και στις βουλές δομών που επιβιώνουν με απειλές, ηλίθιους τίτλους και μια άνομη αλληλο-υποστήριξη ;

Μόνο αυτός που έχει δεχθεί να τρομοκρατείται και ταυτόχρονα να αρνείται τον φόβο του μασκαρεύοντας τον δεόντως. Με ποδίτσες, ξιφάκια, συμβολάκια, και τα συναφή. Αγνοώντας ταυτόχρονα, πως αποτελεί όργανο μιας δαιδαλώδους παγκόσμιας δομής, σκοτεινής και βουτηγμένης στην δολοπλοκία και στον παραλογισμό.

Αλλοίμονο αν επιχειρήσουμε να κατανοήσουμε με τους δικούς μας όρους τα κίνητρά τους. Δεν έχει νόημα. Νόημα έχει να απαιτήσουμε να κλείσουν οι Στοές και να βγουν στο Φως όλα όσα έχουν συμφωνηθεί για Εμάς, ερήμην μας. Τότε θα κατανοήσουμε πολλά.

Προϋπόθεση βέβαια είναι να αναζητήσουμε και να αντέξουμε την Αλήθεια ΑΛΛΑ και να την υποστηρίξουμε μέσα μας πρώτα, αλλά και στην εξωτερική μας πραγματικότητα, με Πράξεις.

Το εκάστοτε τέρας το αποκεφαλίζουμε με την δική μας Δράση, όχι την αντί-δραση σε εκείνα που μας καθυποβάλλει. Έτσι μόνο θα ακυρωθεί το βασικό τους δόγμα, ORDO AB CHAO, δηλ. η επιβαλλόμενη από εκείνους δήθεν «τάξη» μετά το προηγηθέν, από εκείνους, Χάος στην Ζωή μας.
Αυτό που αντικρύζουμε σήμερα, παντού.

----------------------------------

Χριστίνα Χριστινάκι, πας γυρεύοντας. Γιατί με βγάζεις από το σπιτάκι του κήπου, καλά δεν έχω βολευτεί εκεί ; Εντάξει λοιπόν, δικό μας το μαγαζί το καίμε άμα θέλουμε, άμα λέω... Λέω να κάνουμε και τις κουρτίνες τραπεζομάντηλα, αλλά να αφήσουμε τα μπεκατσόνια στην ησυχία τους, έχουν που έχουν το χάλι τους μην τα πυροβολήσουμε κιόλας. Το σκουπόξυλο πάντως θα στο κρύψω, πολύ πετάς τώρα τελευταία και με ζαλίζεις, και όλο λέω και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό το ιπτάμενο, γοητευτικό πάντα, δεν λέω, αλλά υπερκινητικό, ον που βολτάρει μέσα στα σύννεφα και ησυχία δεν βρίσκει, πουθενά....;;; Τώρα ξέρω.

Όσο για την Απλότητα, θέλω να προσθέσω πως δεν είναι ποτέ ταυτόσημη με την απλοϊκότητα, ΑΛΛΑ το αντίθετο. Είναι νομίζω ό,τι μένει όρθιο και ΔΥΝΑΤΟ μετά το φιλτράρισμα της εκ-μαθημένης από την παιδική μας ηλικία, στα πλαίσια του απαραίτητου για το «σύστημα» κοινωνικού προγραμματισμού μας, αλλά και άχρηστης, πολυπλοκότητας, γι’ αυτό είναι τόσο σπουδαία. Και τόσο δύσκολη, πολλές φορές.

Και η πολυπλοκότητα δεν φιλτράρεται εύκολα, χρειάζεται, προφανώς και δυστυχώς, ο πόνος, να παραστήσει το δίχτυ της συσκευής φιλτραρίσματος. Θα μου πείς βέβαια, σιγά το πρόβλημα, από αυτόν έχουμε και περίσσευμα, να τον εξάγουμε να λύσουμε και το δημοσιονομικό πρόβλημα (το ωραία στημένο, εδώ και πάαααρα πολύ καιρό, πως λέμε μια φορά κι έναν καιρό...)

Και ακόμα κι αυτός, ο πόνος, δεν είναι αρκετός. Χρειάζεται και το μαγικό ραβδάκι της μετα-σκέψης, δηλ. να σκεφτούμε τις σκέψεις μας, ποιες είναι δικές μας, ποιες είναι επιβαλλόμενες, ποιες ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ μας κρύβουν την πραγματικότητα και ποιες θα αξιοποιήσουν τον Πόνο μας, μετατρέποντάς τον σε ΔΥΝΑΜΗ. Μέσω του τελικού σταδίου των Πράξεων, πάντα.

Ποιες ;;; Πες μου... (βλέπεις το σκουπόξυλο στο πήρα, αλλά το ραβδάκι το έχεις ενσωματωμένο, κληρονομικό το χάρισμα, όπως λένε και οι ...ειδικοί)./

Χριστίνα είπε...

[…….]Χριστίνα Χριστινάκι, πας γυρεύοντας. Γιατί με βγάζεις από το σπιτάκι του κήπου, καλά δεν έχω βολευτεί εκεί ; Εντάξει λοιπόν, δικό μας το μαγαζί το καίμε άμα θέλουμε, άμα λέω[…….]
Ρικάκι δεν το θέλουμε αλλά και ανννννννννν το κάναμε θα γινόταν ολόκληρο πάρτυ καθότι θα έπαιζε σενάριο Νέρωνα εμείς εσείς και οι άλλοι οεοε . Θυμάσαι το Εγώ Αυτή και τα μυστήρια;; ε ; Λοιπόν καμία σχέση.
[…….] Λέω να κάνουμε και τις κουρτίνες τραπεζομάντηλα, αλλά να αφήσουμε τα μπεκατσόνια στην ησυχία τους, έχουν που έχουν το χάλι τους μην τα πυροβολήσουμε κιόλας. […….]
Τα μπεκατσόνια ποτέ το κυνήγι άνοιξε και έχεις φάει ποτέ μπεκάτσα ψητή σε ριγέ τραπεζομάντηλο ;;;;
[…….]Το σκουπόξυλο πάντως θα στο κρύψω, πολύ πετάς τώρα τελευταία και με ζαλίζεις, και όλο λέω και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό το ιπτάμενο, γοητευτικό πάντα, δεν λέω, αλλά υπερκινητικό, ον που βολτάρει μέσα στα σύννεφα και ησυχία δεν βρίσκει, πουθενά....;;; Τώρα ξέρωω[…….]
Ναι ναι μπαίνω βγαίνω , κατά το εντός εκτός και επι τ΄ αυτά…Ασε κάτω στο σκουπόξυλό καθότι έχει πολλαπλή χρήση . 1) το γυρνάμε ανάποδα για να διώξουμε κόσμο 2) το παίρνουμε και πετάμε 3) σκουπίζουμε σκόνη επίμονη στους καναπέδες 4 ) κοπανάμε και ανοίγουμε κεφάλια

[…….]Όσο για την Απλότητα, θέλω να προσθέσω πως δεν είναι ποτέ ταυτόσημη με την απλοϊκότητα, ΑΛΛΑ το αντίθετο. Είναι νομίζω ό,τι μένει όρθιο και ΔΥΝΑΤΟ μετά το φιλτράρισμα της εκ-μαθημένης από την παιδική μας ηλικία, στα πλαίσια του απαραίτητου για το «σύστημα» κοινωνικού προγραμματισμού μας, αλλά και άχρηστης, πολυπλοκότητας, γι’ αυτό είναι τόσο σπουδαία. Και τόσο δύσκολη, πολλές φορές[…….]
Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι έξυπνοι κάνοντας ‘’τσαλίμια ‘’ τα οποία αποδεικνύουν την απλοϊκότητα τους με αποτέλεσμα να γίνονται και διασκεδαστικοί. Βλέπεις είμαι πάντα της άποψης ότι έξυπνος νοείται εκείνος που με επαγγελματισμό παρουσιάζεται χαζός.
[…….]Και η πολυπλοκότητα δεν φιλτράρεται εύκολα, χρειάζεται, προφανώς και δυστυχώς, ο πόνος, να παραστήσει το δίχτυ της συσκευής φιλτραρίσματος. Θα μου πείς βέβαια, σιγά το πρόβλημα, από αυτόν έχουμε και περίσσευμα, να τον εξάγουμε να λύσουμε και το δημοσιονομικό πρόβλημα (το ωραία στημένο, εδώ και πάαααρα πολύ καιρό, πως λέμε μια φορά κι έναν καιρό...) […….]

Χριστίνα είπε...


Η πολυπλοκότητα Ρίκα μου λύνεται με πολλούς τρόπους .Νεότερη ούσα το πάλευα με βάση το πρόβλημα να βρω την λύση . Το αποτέλεσμα αυτού ήταν να σπάω το δικό μου κεφάλι και όχι αυτών, ανθρώπων ή καταστάσεων, που είχαν δημιουργήσει το πρόβλημα. Αργότερα ασχολήθηκα με το φαινόμενο άνθρωπος και εκεί αποφάσισα να σκίσω καλσόν και πτυχία γιατί άκρη δεν έβρισκα. Κατόπιν λοιπών των πολλών και εκπληκτικών συζητήσεων μας και βάση της πείρας μου σε αυτή την ηλικία πλέον χρησιμοποιώ δυο τρόπους επίλυσης.
Πρώτος : του Μ. Αλεξάνδρου όταν το πρόβλημα δημιουργείται λόγω ανάγκης να μου δημιουργήσει κάποιος τρίτος παράγων πρόβλημα .
Δεύτερος: Ανάλυση δεδομένων και υπομονή και εμπιστοσύνη στον χρόνο …..ο οποίος έχει μια εκπληκτική ικανότητα να αποκαλύπτει τα πάντα σε όσους βλέπουν με τα μάτια της ψυχής και όχι μόνο τα φυσικά .

[…….]Και ακόμα κι αυτός, ο πόνος, δεν είναι αρκετός. Χρειάζεται και το μαγικό ραβδάκι της μετα-σκέψης, δηλ. να σκεφτούμε τις σκέψεις μας, ποιες είναι δικές μας, ποιες είναι επιβαλλόμενες, ποιες ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ μας κρύβουν την πραγματικότητα και ποιες θα αξιοποιήσουν τον Πόνο μας, μετατρέποντάς τον σε ΔΥΝΑΜΗ. Μέσω του τελικού σταδίου των Πράξεων, πάντα. […….]
Άσε κάτω το μαγικό ραβδί άστο κάτω σε βλέπω άπλωσες το χέρι να το πάρεις και αυτό να το κρύψεις και μετά να μείνω ορφανό.Είδα κι έπαθα να το βρω μέσα στην τόση ακαταστασία και τα τόσα τριζόνια, μπεκατσόνια, κατσαρίδες και γαρίδες , μαρίδες , συναγρίδες, χμ τι άλλο :P δεν μου ρχεται ..Ασε κατω το ραβδί

[…….]Ποιες ;;; Πες μου... (βλέπεις το σκουπόξυλο στο πήρα, αλλά το ραβδάκι το έχεις ενσωματωμένο, κληρονομικό το χάρισμα, όπως λένε και οι ...ειδικοί). […….]
ΤΙ χάρισμα καλή μου ; το μόνο χάρισμα που έχω είναι αυτό που μου έδωσες στα γενέθλια μου …… δεν ξέρω κανένα άλλο για διαφώτισέ με σε περικαλώ (Εδώ κάνω τη χαζή εεε καλά δεν το κάνω κανείς δεν με κατάλαβε )

Ρίκα Κ. είπε...

Χριστίνα μου τι έγινε ; Σου πήρα το σκουπόξυλο και κάτι έπαθες μου φαίνεται, άκου κει να ανοίγουμε κεφάλια, α πα πα τι θέαμα θα αντικρύζουμε μετά ;; Προτιμώ μπεκατσόνια με πατάτες στον φούρνο και στην γαρνιτούρα λίγο κώνειο. Είναι πιο τακτοποιημένο το θέμα έτσι, νομίζω.

Η Ζωή είναι απλή, γιατί, πολύ απλά, είναι Μικρή. Ευτυχώς που υπάρχει ο ΘΑΝΑΤΟΣ να μας το υπενθυμίζει, για να μην ξεφεύγουμε και τα κάνουμε όλα, σαλάτα. Ζούμε όλοι, εκτός εκείνων που έχουν περάσει το μάθημα με επιτυχία, βασισμένοι σε μια ΛΑΘΟΣ πρόβλεψη. Πως θα είμαστε και αύριο ζωντανοί. Και που το ξέρουμε ; Δεν το ξέρουμε. Κανείς μας. Και έτσι, όπως λέει και το άσμα, «η στιγμή που περνά και χάνεται», γίνεται κυρίαρχη. Και η ζωή μας αποχαιρετά σιωπηλά, κι ας νομίζουμε πως ακόμα ...ζούμε.
Δεν ζούμε. Περιφερόμαστε, περιμένοντας τον θάνατό μας. Και ονομάζουμε την αναμονή, Ζωή. Αλλά δεν είναι.

Χριστίνα είπε...

[..]Χριστίνα μου τι έγινε ; Σου πήρα το σκουπόξυλο και κάτι έπαθες μου φαίνεται, άκου κει να ανοίγουμε κεφάλια, α πα πα τι θέαμα θα αντικρύζουμε μετά ;; […]
Αδεια κρανία τα οποία θα τα δανείσουμε στις κάστες στις στοές και στα πανηγύρια , στα κρανία και κόκαλα να παίζουν τσιλίκι (παιδικό παιχνίδι) … Αγρίεψα Ρίκα φαίνεται ο καιρός και μου πήρες το σκουπόξυλο και δεν μπορώ να πετάξω …Καλά εσύ από τα τόσα που έγραψα μόνο στο άνοιγμα κεφαλιών έμεινες ; όλα τα άλλα ;;;;;;;
[..]Προτιμώ μπεκατσόνια με πατάτες στον φούρνο και στην γαρνιτούρα λίγο κώνειο. Είναι πιο τακτοποιημένο το θέμα έτσι, νομίζω.[..]
Δεν το πιστεύω ότι θες να πετάξεις τόσο καλή ποιότητα πατάτας με κάτι άχρηστες μπεκάτσες. Καλά η κρίση δεν σε έχει επηρεάσει καθόλου ;;; ξέρεις πόσες βιταμίνες έχουν οι καλές πατάτες ; ;;;;;

[..]Η Ζωή είναι απλή, γιατί, πολύ απλά, είναι Μικρή. Ευτυχώς που υπάρχει ο ΘΑΝΑΤΟΣ να μας το υπενθυμίζει, για να μην ξεφεύγουμε και τα κάνουμε όλα, σαλάτα. Ζούμε όλοι, εκτός εκείνων που έχουν περάσει το μάθημα με επιτυχία, βασισμένοι σε μια ΛΑΘΟΣ πρόβλεψη. Πως θα είμαστε και αύριο ζωντανοί. Και που το ξέρουμε ; Δεν το ξέρουμε. Κανείς μας. Και έτσι, όπως λέει και το άσμα, «η στιγμή που περνά και χάνεται», γίνεται κυρίαρχη. Και η ζωή μας αποχαιρετά σιωπηλά, κι ας νομίζουμε πως ακόμα ...ζούμε.
Δεν ζούμε. Περιφερόμαστε, περιμένοντας τον θάνατό μας. Και ονομάζουμε την αναμονή, Ζωή. Αλλά δεν είναι. [..]
Συμφωνώ όμως σκέψου η αναμονή σου δίνει ένα ταξίδι μόνο σαν ευκαιρία εμπειρίας . Το χάραγμα της πορείας του ταξιδιού είναι προσωπικό ζήτημα του καθενός . Κάποιοι ταξιδεύουν σε άγνωστα νερά και χαρτογραφούν χωρίς να φοβούνται το φόβο τους , κάποιοι άλλοι προτιμούν να κάνουν κύκλο γύρο από το νησί του Κύκλωπα και να κινούνται παράλληλα στα στενά Σκύλας και Χάρυβδης χωρίς να τολμούν ούτε το ένα ούτε το άλλο .Με αυτό τον τρόπο η πλειοψηφία εντυπωσιάζεται η μειοψηφία προβληματίζεται και οι ταξιδιώτες απορρίπτουν την συγκεκριμένη πορεία από το χάρτη της αναμονής και της εμπειρίας τους ταξιδιού ..
Η απόσταση της ζωής από τον θάνατο είναι αυτό το ταξίδι για κάποιους μικρό για κάποιους μεγάλο .Και στις δυο περιπτώσεις όμως με εμπειρίες …Υπάρχει και μια Τρίτη περίπτωση που ανήκει μεγάλο μέρος ανθρώπων που δεν είναι ούτε μικρό ούτε μεγάλο είναι απλά για να είναι με αποτέλεσμα να γίνεται κουραστικό, βαρετό και στο τέλος μέρος του φόβου τους για το απευκταίο ….Είναι προς λύπηση αλλά και προς παράδειγμα αποφυγής. Στέκονται σαν φάροι σβηστοί στο απόλυτο κενό του σκοταδιού μιας θάλασσας γεμάτης εμπειρίες που δεν έχουν λόγω ύπαρξης παρά μόνο πιάνουν χώρο ...
Και είναι κρίμα διότι και ο σβηστός φάρος έχει μια ιστορία μόνο που για να την πει θα πρέπει να την έχει βιώσει και να μην την έχει απλα πουλήσει σαν παραμύθι ....