Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

«Μια διαφορετική αγγελία (Ι)»



Παγωμένα είναι εδώ. Παγωνιά και αγέρας. Και εκείνα τα λουλούδια που φύτεψε πρόσφατα ο δήμος σε ένα από τα παρτέρια του, διαλύθηκαν από το ανεμοστροβίλισμα.

Παρτέρια είπα και κοίτα να δεις τι βρήκα σε μια κολώνα αναρτημένο προχθές: «Ενοικιάζονται μικροί κήποι σε μικρή απόσταση από την πόλη...». Σκέφτηκα ότι αυτή η αγγελία μοιάζει σαν φάλτσα νότα ανάμεσα σε άπειρες άλλες που έχουν γεμίσει τον τόπο για εύρεση εργασίας και ορισμένες- ελαχιστοτάτες πλέον- για προσφορά.



Με μια δεύτερη σκέψη πάλι, θα έλεγα ότι δεν είναι αυτή η φάλτσα νότα. Αυτή είναι μάλλον η σωστή μέσα στην απόλυτη παραφωνία που ζούμε. Σκέψου να βλέπαμε τέτοιες αγγελίες μόνο. Προτάσεις, προσφορές για το πώς να βελτιώσουμε τη ζωή μας, να νιώσουμε ανθρώπινια, λίγο πιο κοντά στη φύση (μας) που ξεχάσαμε.

Βέβαια, θα μου πεις τώρα –και θα έχεις και δίκιο- ότι αν αυτό το χαρτάκι το διαβάζει ένας άνθρωπος που ζει μέσα στη φύση, με το παρτέρι και την αυλή του, θα γελάει! Θα μας βλέπει το λιγότερο θλιβερούς έτσι που ζούμε στριμωγμένοι σε 'κουτιά' από μπετόν με ελαχιστότατο πράσινο τριγύρω μας.

Ωστόσο, καλώς ή κακώς, εδώ ζούμε, μέσα στο μπετόν. Και θαρρώ πώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να φροντίσουμε εμείς οι ίδιοι- μην περιμένεις από το κράτος, ξέχνα το!- να δούμε πώς θα κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας.Έστω και με λίγες γλάστρες στα μπαλκόνια μας, ένα μικρό παρτέρι έξω από μαγαζιά, λίγο πράσινο παραπάνω στις ταράτσες.

Μια κάποια λύση προσφέρει και μια αγγελία σαν αυτή που συνάντησα. Ένα παρτέρι, ένας μικρός κήπος επι ενοικίαση. Μια καποια προσπάθεια να θυμηθούμε τι σημαίνει να φροντίζεις τη γη και να σου προσφέρει τους καρπούς της, είτε πρόκειται για ένα μυρωδάτο λαχανικό, είτε για ένα λουλούδι...

Έλσα Σπυριδοπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια: