Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

«Στρατολογημένοι τρομοκράτες στην Ελλάδα του γκρεμού»



"Κατοίκησα μια χώρα που 'βγαινε από την άλλη, την πραγματική,
όπως τ' όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου. Την είπα κι αυτήν
Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί να τηνε βλέπω. Τόσο λίγη
έμοιαζε· τόσο άπιαστη.
Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς σεισμούς,
κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες. Άλλαζα θέση στα πράγματα
να τ' απαλλάξω από κάθε αξία.
Μελετούσα τ' Ακοίμιστα και την
Ερημική ν' αξιωθώ να φκιάνω λόφους καστανούς, μοναστηράκια,
κρήνες. Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή
που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο.
Μα 'ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα.
Κι έπιασα σιγά σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να
την καλύψω τη χώρα που αγαπούσα. Μην και κανείς ιδεί το κάλλος.
'Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει."

"Ο Μικρός Ναυτίλος", Οδυσσέας Ελύτης

Είναι πολλοί, και θλιβεροί, και με θέσεις εξουσίας, που δεν αντέχουν το κάλλος της Ελλάδας, που την σιχαίνονται, και προσπαθούν, συνεπικουρούμενοι από εκείνους που αρέσκονται στα άλογα χειροκροτήματα, στο ατομικό "βόλεμα", να της αφαιρέσουν τα χρώματα. Διαχρονικά. Και με μανία. Αλλά μάταια, εκείνη επιμένει να έχει -έστω και ερήμην πολλές φορές του εαυτού της- Ύπαρξη, όπως αποδεικνύει η Ιστορία. Νέο παιχνίδι των θλιβερών και κακομοίρηδων εξουσιαστών, η "τρομοκρατία", ως άλλο μέσο επιβολής της νοητικής τρομοκρατίας. Που ασκούν πάνω μας. 

Ποιοι όμως είναι οι τρομοκράτες ; Ποια η τρομοκρατία ; Ποιος αφελής πιστεύει πως τα παιδιά με τις μελανιές, τα παιδιά που διεκδικούν δικαιώματα χωρίς να έχουν ποτέ αναλάβει υποχρεώσεις, γιατί προφανώς δεν έμαθαν ΠΟΤΕ πως η ζωή έχει και κανόνες, αποτελούν την βάση της "τρομοκρατίας" ; Ποιος, άραγε, έχει την ανάγκη να το πιστέψει αυτό ;

Γιατί στον ελάχιστο καθαρό χώρο της συνείδησής μας, έχω την αίσθηση, πως οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ τρομοκράτες, στρατολογημένοι από την σκοτεινιά της «νέας τάξης πραγμάτων» είναι τα θλιβερά όντα που παριστάνουν την κυβέρνηση... και την αντιπολίτευση...και τα λοιπά, και τα λοιπά. Τα λοιπά, ήτοι, τους θεσμούς.

Οι θεσμοί, θα πει κανείς, απαιτούν σεβασμό. Ναι, βέβαια, θα έπρεπε. Επειδή όμως τα πάντα στήνονται, αλλά και καταρρέουν, ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης βούλησης και συμπεριφοράς, είναι ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ που ενσαρκώνουν κάποιον θεσμό, που του δίνουν αξία, ή απαξία. Όταν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι ανθρωπάρια, οι θεσμοί τους είναι αντίστοιχοί τους, και καταλήγουν να μετατραπούν στην κρυψώνα της ανομίας. Τους.

Μάλλον είναι οι λέξεις, που φταίνε, για όλα. Ο πλούτος και η ευελιξία της Ελληνικής γλώσσας, στάθηκαν η μεγαλύτερη μας παγίδα. Καλύτερα να μην είχαμε λέξεις. Δεν θα είχε όπλα η εξουσία, ούτε θα είχε γίνει διάτρητη η σκέψη μας. Μέσα στις λέξεις κρύβεται όμως, ίσως, και η έξοδος από τον λαβύρινθο, είμαστε όμως ικανοί να βρούμε τον μίτο της Αριάδνης ;

Είναι και τα ΜΜΕ, βέβαια, τα μέσα μαζικής εντροπίας, ευγενικά οριζόμενα, έστω. Ατελείωτες συζητήσεις μεταξύ πνευματικά ευνουχισμένων αργόσχολων, που παλεύουν να ορίσουν την σκέψη μας εστιάζοντας στα φανερά καμμένα δέντρα, για να μην δούμε την λεηλασία του Δάσους. Να μην μπορέσουμε, κυρίως, να δούμε, τα μονοπάτια διαφυγής από τον ψυχικό όλεθρο που στρώνουν καθημερινά οι βάρβαροι του συστήματος. Οι οποίοι θα είναι πάντα εδώ, όσο τους έχουμε «ανάγκη» να υπάρχουν. Όσο αρνούμαστε να σκεφτούμε για τον εαυτό μας, και να αναλάβουμε την ευθύνη μας.

Δεν θα φύγουν ποτέ όσο νομιμοποιούνται από την κεκτημένη ταχύτητα των ψευδαισθήσεων της συλλογικής συνείδησης, και θα εξακολουθούν να ψευτοκλαψουρίζουν στο όνομα της «δημοκρατίας», αποκηρύσσοντας την .. «τρομοκρατία» ! 

Όμως μπρος στα παράνομα, κι ας τα λένε νομοθετικά, διατάγματα, τα «χαράτσια», την κοινωνική, οικονομική, και Εθνική εξαπάτηση, την θλιβερή υπερφορολόγηση των πολλών - ως μέσο αρπαγής όλων των τούβλων της ιδιωτικής "περιουσίας", από τα τούβλα που μας κυβερνούν και τους εντολείς τους - και την εξακολουθητική λεηλασία του «δημοσίου πλούτου» από τους λίγους, τους θλιβερούς, τους κλέφτες, τι αντίμετρο απειλής μπορούν να προσφέρουν τα ..καλάσνικοφ; 

Τι φοβούνται τα ανδρείκελα της φασιστικής εξουσίας; Μην και τους κάνουν «ντα» 4 εικοσάχρονα; Και αν έτσι είναι η επανάσταση, ας μην την εξευτελίζουμε άλλο στην συνείδησή μας, καλύτερα να κάνουμε ένα παστίτσιο ή να πλέξουμε ένα κασκόλ, πιο χρήσιμα θα μας φανούν.

Ποιο είναι το διακύβευμα τελικά ; Το χρήμα ; ΟΧΙ. Αυτό είναι το μέσο. Αν η ζωή μας είναι βασισμένη σε ένα συστημικό τρόπο ύπαρξης, και αυτός ο τρόπος καταπέσει, επίτηδες εννοείται, σαν πύργος με τραπουλόχαρτα, τότε δεν είναι ο τρόπος που μας λείπει, που απειλείται, αλλά η Ζωή η ίδια.

Μπορεί όμως να απειληθεί πραγματικά η ΟΥΣΙΑ της Ζωής ; Αν είναι ουσιαστική, όχι. ΠΟΤΕ. Δηλώνει πάντα παρούσα, κι ας μην είναι πάντα ορατή.

Ρίκα Κ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: