Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Το Κλειδί της Επιστροφής Μας


Enigma “Return to Innocence”

Η πραγματική πραγματικότητα είναι αόρατη στο μάτι, είπε ο Μικρός Πρίγκηπας. Τότε γιατί να πιστέψουμε το θεατρικό που κινείται με ταχύτητα σκοτεινού φωτός μπρος στα μάτια μας ;;; Συγγνώμες, συμφιλιώσεις «εχθρών», κλειστά τα μέτωπά τους, ανοιχτά με εμάς όμως. Έτσι φαίνεται. Το χρήμα, η απειλή της βίας, είναι τα όπλα τους. Και στο βάθος, ο αιώνιος αόρατος εχθρός του ανθρώπου. Ο Φόβος.

Αυτό που μας έχει διαφύγει όμως, είναι η Βιασύνη τους. Τους. Να προλάβουν κάτι. Τί ; Δεν ξέρουμε, δεν μπορούμε να καταλάβουμε όσο τους παρακολουθούμε, περιμένοντας να καταλάβουμε τι συμβαίνει, ώστε να αντιδράσουμε δεόντως. Λάθος μας. Δεν είναι η αντί-δραση η λύση, αλλά η εσωτερική, κυρίως και πρώτιστα, Δράση. Μας.
Χωρίς βιασύνη. Ο χρόνος είναι η δική τους παγίδα. Γιατί δεν μπορούν να σκεφτούν έξω από τα πεδία του, κι ας μας μιλά η επιστήμη πλέον για την ανυπαρξία του. Οι σταθερές τους είναι υλιστικά και χωροχρονικά προσανατολισμένες, και η φυλακή τους η ίδια τους η φύση, περιορισμένη, ανεπαρκής, φοβική και μηχανιστική.

Και ποιοι είναι εκείνοι ; Ποιοι κρύβονται πίσω από τις μαριονέτες που παριστάνουν ότι κυβερνούν τον κόσμο ;;; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει, μέχρι σήμερα, πως κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν την ερπετοειδή φύση μας για να μας στρέψουν εναντίον της πολυπλοκότητας του εαυτού μας, πείθοντάς μας να αναπτύξουμε την σκέψη μας σύμφωνα με τα δικά τους, ανεπαρκή δεδομένα. Κι ας μην το καταλαβαίνουμε.

Μήπως τους χρειαζόμαστε, για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και να αναπτύξουμε το απεριόριστο δυναμικό μας ; Αν δεν υπήρχε ο Ιαβέρης, τι θα ήταν ο Γιάννης Αγιάννης; Άλλος ένας Γιάννης. Τίποτα άλλο. Σε ποιες εσωτερικές κλειδαριές μας ταίριαξαν τα κλειδιά τους και μας έκαναν πιόνια; Είναι τυχαίο που στο Μάτριξ οι «άνθρωποι» απεικονίζονται ως ...μπαταρίες;; Μπαταρίες φόβου, οργής, απελπισίας, που τρέφουν τα πεδία των σκοτεινών, οντοτήτων που είναι σαφές πως δεν έχουν καμία ενσυναίσθηση. Άρα καμία δυνατότητα ουσιαστικής Ευτυχίας.

Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά των παγκοσμιοποιητών, πέραν της κακομοιριάς, δολοπλοκίας, δειλίας και τραμπουκισμού ; Και τι σημαίνει αυτό για τον καθένα τους ξεχωριστά ; Η δυστυχία τους είναι εμφανής, και ο ψυχικά δυστυχισμένος, ο μίζερος ανθρωπάκος, δεν δύναται να επιθυμήσει την ευτυχία κανενός ανθρώπου ή Λαού. Και πως επετράπη να κυβερνούν τον κόσμο αυτοί οι τύποι και να τον καταστρέφουν ;

Μήπως γιατί εμείς, οι περήφανοι «Λαοί» επιτρέψαμε να είναι ο επιθυμητός ανθρωπότυπος ο “έξυπνος” δήθεν απατεώνας, το λαμόγιο, ο αναξιόπιστος καταφερτζής, αυτός που κάνει σαματά, που βολτάρει στα κανάλια, που περιφέρει την μούρη του προσβάλλοντας την οπτική μας, νομίζοντας πως είναι κάτι ;; Και ήταν ίσως, έτσι, στην εποχή που υπήρξαν στην Ελλάδα μητέρες που ζητούσαν για τα παιδιά τους αυτόγραφο από εκπροσώπους του ξανθού γένους των πρωινάδικων, νυχτάδικων, και λοιπών χωροχρόνων όπου τα ιερά αποκτούσαν τιμή. Όχι Τιμή, αλλά τιμή, αυτήν που αναγράφεται στα καρτελάκια, και όχι μόνο αυτά που κρέμονται από τα ρούχα στις μπουτίκ, αλλά αυτά που κρέμονται από θλιβερούς ανθρώπους χωρίς αιδώ, παιδεία, υπερηφάνεια, και ουσία.

Μας περικύκλωσαν λένε, όλοι, οι εχθροί, οι γείτονες. Αυτό όμως μόνο κάνουν. Περικυκλώνουν. Και απειλούν, μόνιμα. Μόνο αυτό. Ίσως γιατί ξέρουν πως αυτά που διεκδικούν δεν είναι δικά τους. Αλλιώς, τόσο...δυνατοί που είναι, θα είχαν ήδη αρπάξει την υπόλοιπη Θράκη, το Αιγαίο, το Καστελλόριζο, την υπόλοιπη Κύπρο, και ότι άλλο ορέγονται.
Ξέρουν όμως πως ακόμα και αυτά που κατέχουν, οι απέναντι πρωτόγονοι εν λόγω, δεν είναι καν δικά τους. Κάθε αρχαίο άγαλμα που αναδύεται στις ανασκαφές, τους θυμίζει πως δεν μπορούν να συντονιστούν οι υπάρξεις τους με τα εδάφη που αναγκαστικά, ελέω αρπαγής, τους φιλοξενούν, προς το παρόν.

Αλλά και οι άλλοι, οι δήθεν πολιτισμένοι και φαινομενικά επικεφαλής των Ευρωπαίων, ξέρουν καλά πως αντί να μας κουνούν το δάχτυλο και να μας εκβιάζουν, θα έπρεπε να βγάλουν το μπλοκάκι του φραγκοφονιά που φέρουν μόνιμα πάνω τους και να λογαριάσουν τα χρωστούμενα, σε ύλη πρώτα : το κατοχικό δάνειο, τις πολεμικές αποζημιώσεις, τον χρυσό που βούτηξαν σαν κοινοί κλέφτες και τις ανεκτίμητες αρχαιότητες της Ελλάδας που άρπαξαν χωρίς αιδώ και ίχνος σεβασμού προς την έννοια του Πολιτισμού κατά την διάρκεια της εισβολής τους Εδώ, στον Β΄ ΠΠ. Γιατί τα χρωστούμενα σε ανθρώπινες ζωές που μας έκλεψαν, δεν υπολογίζονται με τέτοιους όρους.

Κι ας παριστάνουν όλοι τους πως κατέχουν το ηθικό δικαίωμα του δήθεν πειθαρχημένου και ανεπτυγμένου, κρυμμένοι πίσω από την συλλογική τους υποκρισία.
Δεν είναι τυχαίο τελικά που οι μεγαλύτεροι μαφιόζοι είναι και οι μεγαλύτεροι τυπολάτρες – θρησκειολάτρες. Γιατί και ο μεγαλύτερος εγκληματίας ξέρει αν αυτό που πράττει είναι εντάξει με το Πνευματικό πεδίο, και πως στο βάθος του κήπου πάντα απολαμβάνουν χαμογελώντας, την θέα και την αύρα των δέντρων, τα Αρχέτυπα, οι Ιδέες, η Θεία Δίκη, το Σύμπαν, τελικά η ίδια η Ανώτερη Δύναμη που εύκολα θα λέγαμε Θεό, αν δεν έρχονταν οι συνειρμοί των συστημικών θρησκειών, να τον κάνουν να φαίνεται, ως όρος, λίγος και διαπραγματεύσιμος.

Και η Ελλάδα τελικά, τι είναι άραγε. Μια χώρα, με μοναδική πρόταση ουσιαστικής Ζωής και Ύπαρξης. Ή, εν δυνάμει, απλά ένας χώρος, όταν οι δικαιούχοι, οι πολίτες της, δεν τιμούν αυτήν την πρόταση στο μυαλό, στην καρδιά και στην συμπεριφορά τους.
Όσες σημαίες και να κουνήσουμε, Πατρίδα δεν θα δούμε, όσο τα σκυλάδικα γεμίζουν γαρύφαλλα και τα δελτία ειδήσεων, οι «δημοσκοπήσεις» και τα σήριαλ ορίζουν την σκέψη μας, και όσο εθελοντικά εγκλωβιζόμαστε στο ψέμμα του χωροχρόνου και αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε πως τα σπουδαία υπερβαίνουν την σύμβαση του χρόνου, και πως είναι πάντα οι ανατροπές που ορίζουν την Ιστορία του καθενός μας ατομικά αλλά αναμφισβήτητα και του Έθνους στο οποίο ανήκουμε, το οποίο μάθαμε να αμφισβητούμε γιατί σύμφωνα με την προπαγάνδα, δεν ήταν πολιτικά... ορθό, να το αγαπούμε και να το τιμούμε.

Η Αλήθεια όμως είναι Αληθινή, έστω κι αν δεν την πιστεύει κανείς. Και υπερβαίνει τον χρόνο, τον φόβο και την μηχανιστική εγκεφαλική αντιμετώπιση και αντίληψη της Ζωής. Ο ερπετοειδής εγκέφαλος του ανθρώπου, επιρρεπής στον φόβο και μόνιμα εγκλωβισμένος στα όρια του χωροχρόνου και της επιβαλλόμενης προπαγάνδας, είναι υποχρεωμένος να υποχωρήσει υποκλινόμενος μπρος στην ενεργοποίηση της επίφυσης, και είναι το κέντρο της Καρδιάς, χιλιάδες φορές ισχυρότερο μαγνητικά από τον εγκέφαλο, που κατέχει τον χάρτη της ενεργοποίησης αυτής, υποδεικνύοντας ταυτόχρονα πως τα παιχνίδια που παίζουν οι παγκοσμιοποιητές με τη νόηση και τον εγκέφαλό μας έχουν απέναντί τους την Δύναμη της Καρδιάς και την Αλήθεια των ανθρώπων που αποφάσισαν να θυμηθούν. Την πραγματική τους Ψυχική φύση αλλά και το Χρέος τους.

‘Αδικα αναρωτιόμαστε λοιπόν σήμερα, που πήγε η Εθνική μας κυριαρχία, ξεχνώντας πως η οντότητα αυτή είναι το σύνολο πολλών αντίστοιχων, ατομικών, και πως δεν δικαιούμαστε να αγνοούμε την πρόκληση της κατοχής της. Ποιος αντέχει, ποιος μπορεί, να είναι Κυρίαρχος του Εαυτού του ; και ποιος έχει, πλέον, την πολυτέλεια, να μην γίνει ;;; Όταν το απαντήσουμε αυτό, στην πράξη, και με αποφασιστικότητα, αναλαμβάνοντας και το αντίστοιχο τίμημα, τότε ας αναρωτηθούμε, πραγματικά, γιατί δεν έχουμε συλλογική Εθνική κυριαρχία. Αν και δεν θα χρειαστεί, γιατί από μόνη της θα έρθει να τιμήσει το συλλογικό Δικαίωμα που θα έχει, ίσως, εμφανιστεί, ως αποτέλεσμα της ατομικής αλλαγής και ευθύνης του καθενός μας.

Γιατί η επιστροφή στην Ουσία του εαυτού μας, η επιστροφή στην γνήσια αθωότητα, δεν είναι μια ουτοπία. Είναι ήδη εδώ, μέσα μας, περιμένοντας να εκφραστεί. Ως μονό-δρομος. Της Αρετής, και όχι της Κακίας. Η Μυθολογία δεν μας είπε ποτέ ψέμματα. Και είναι πάντα εδώ, στην διάθεσή μας, μαζί με τα υπόλοιπα όπλα που συνιστούν την Ελληνική απάντηση στο ψέμμα που μας περιβάλλει και απειλεί. Ως μοναδική Πρόταση Ζωής. Γιατί είναι το Πνευματικό πεδίο που φιλοξενεί τον παρόντα ανελέητο πόλεμο, και όχι τα χρηματιστήρια, ούτε οι καταθέσεις.
Το σκοτάδι δεν το πολεμούμε πετώντας του, επιτιθέμενοι, κι άλλο σκοτάδι.
Απλά – ανάβουμε – το – Φως! Μέσα μας, εδώ, στην Γη του Φωτός.

Μαρία Καλαμπάκα

Δεν υπάρχουν σχόλια: