Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΣΑΙ - ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΣΤΑ ΝΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ










Λένε πως παντού υπάρχουν άνθρωποι , παντού υπάρχουν Ελληνες...Αρκεί να έχεις τα μάτια να τους δεις και την ψυχή να τους ξεχωρίσεις. Δεν έχει σημασία αν συμφωνείς ή διαφωνείς , αν είσαι φίλος ή γνωστός , πλούσιος ή φτωχός. Τα μάτια της ψυχής μπορούν να ξεκαθαρίσουν πολλές φορές την κατάσταση αρκεί να μπορεί κάποιος να τα έχει ανοιχτά και όχι απλά τοποθετημένα στα πρέπει και στα ΕΓΩ ΘΕΛΩ.



Το 1940 ειπώθηκε το ΟΧΙ απο το λαό και απο τον ηγέτη αυτού το Alors, c'est la guerre....Σε μια χώρα που απο την μεταπολίτευση και μετά δεν έχει αφήσει ΝΑΙ που να μη το πει. Σε μια χώρα που ο λαός της τιμούσε τους προγόνους του με την στάση και την ηθική του...Σε μια χώρα που σπάνια ηγεσία και έθνος ακολουθούσαν τις ίδιες διαδρομές μετά την ανάληψη των καθηκόντων.


Σε αυτή τη χώρα κάθε χρόνο την ίδια μέρα γιορτάζουμε την ανδρεία των παλαιών και το γονάτισμα των σημερινών Ελλήνων...Φταίει ο λαός ; ΟΧΙ . Ο λαός εκπαιδεύεται , μορφώνεται , χειραγωγείται για να λειτουργεί σαν μάζα...Ομως κάτι τέτοιες μέρες είναι αυτές που οι μνήμες αναβιώνονται , η ψυχή αναπτερώνεται και το μυαλό λειτουργεί με εικόνες που κανείς δεν μπορεί να σβήσει απο τις ψυχές όσων τις έζησαν και τις μετέφεραν στις επόμενες γενιές.

Γι αυτό η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν γίνεται για όλους εσάς που στήνεστε σαν γύφτικα σκεπάρνια και περιμένετε το στρατό να σας χαιρετήσει αποδίδοντάς σας τιμές....Η τιμή δεν είναι προς εσάς. Ο χαιρετισμός είναι τύποις και αφορά όλους εκείνους που στο πεδίο της μάχης γνωστοί σήμερα και άγνωστοι , επώνυμοι και ανώνυμη έδωσαν , χάρισαν το υπέρτατο αγαθό ....την ζωή τους ...Για να μπορείτε σήμερα να λέτε ΟΧΙ την 28η Οκτωβρίου σαν μια γιορτή της καθημερινότητας που πρέπει να περάσει....ΚΑΙ ΝΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΕΠΙΤΡΕΨΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΕΘΟΥΝ....

Δεν αξίζετε τον όρο...δεν είναι παράτα όλο αυτό που γίνεται ...Είναι μνήμες, είναι νεκροί, είναι αξίες και ήθος. Λένε πως κάθε λαός έχει τους ''ηγέτες'' που του αξίζουν...Ε λοιπόν ΟΧΙ δεν μας αξίζετε , δεν μας ταιριάζετε...Ναι σε όλα ποτέ Ελληνας δεν είπε..Δεν αξίζει να ζει κάποιος έχοντας τόσο βαριά ιστορία απο ανθρώπους που θυσίασαν τα πάντα για ένα ΟΧΙ όταν σήμερα για τον ίδιο λόγο το ΝΑΙ αντικατέστησε ακόμα και τα ψήγματα ήθους που είχαμε.

ΟΧΙ στην υποδούλωση μας
ΟΧΙ στο ξεπούλημα μας 
ΟΧΙ στη διάβρωση της γλώσσας και της ιστορίας μας 
ΟΧΙ στη λήθη των νεκρών
ΟΧΙ στον δωσιλογισμό σας
ΟΧΙ στο άδειασμα της πατρίδας μας απο την νεολαία της
ΟΧΙ στις γκρίζες ζώνες των συνόρων μας που η θάλασσα κοκκίνισε , το χώμα βάφτηκε , και ο ουρανός μαύρισε για να μπορείτε σήμερα να διαπραγματεύεστε
ΟΧΙ στην διαπραγμάτευση της ζωής μας , τους έθνους μας, της πατρίδος μας

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΟΙΚΟΠΕΔΟ - ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ ΣΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ 
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ - Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ .


Ετσι λοιπόν δανείστηκα ένα σχόλιο ενός ξεχωριστού Ελληνα, και ανθρώπου ....για να το αναρτήσω καθώς πολλές φορές μου θύμισε μέσα απο το λόγο του πως Ελληνας γεννιέσαι ...δεν γίνεσαι .Αφιερωμένο στους απανταχού Ελληνες ...με την ευγενική χορηγία ενός φίλου ...


Ο αγώνας του ’40 δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ηθελημένης απόφασης. Αν ρωτιόντουσαν οι Έλληνες αν θα ήθελαν τον πόλεμο ή θα προτιμούσαν να ζήσουν ειρηνικά, η απάντηση θα ήταν αυτονόητη. Όμως πιο πάνω από τον εαυτό, την οικογένεια, το πρόγραμμα της ζωής, τα αγαθά, τις χαρές και τις λύπες της καθημερινότητας, τις ελπίδες και τα όνειρα, υπήρχαν δύο έννοιες μοναδικές: η ελευθερία και η αξιοπρέπεια...

Ο αγώνας του ’40 δεν ξεκίνησε με την βεβαιότητα της νίκης. Άμυνα κι ανάγκη ήταν η βάση του. Και μια πολιτική ηγεσία που δεν ήταν αγαπητή από τους περισσότερους, αλλά που ήξερε να αρθεί στις απαιτήσεις των περιστάσεων. Που είχε προβλέψει ότι ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος στρατιωτικά και είχε ετοιμάσει τις γραμμές της άμυνας. Που έκανε ό,τι μπορούσε για να μην οδηγηθεί σ’ αυτόν, χωρίς εύκολους λεονταρισμούς, ακόμη κι όταν ο εχθρός τορπίλιζε το «Έλλη» ανήμερα της Παναγίας στην Τήνο. Που είχε χαράξει από πριν τις συμμαχίες της. Που ενώ στον προηγούμενο μεγάλο πόλεμο ήταν γερμανόφιλη και συντέλεσε στον διχασμό, που προέβλεψε την μικρασιατική καταστροφή σε πείσμα όλων των άλλων, αντιπάλων και φίλων της αλλά δεν εισακούσθηκε από τους κρατούντες, που επέβαλε ένα καθεστώς ανάλογο με το ιταλικό, εντούτοις δεν δέχθηκε να αποχωριστεί από τους συμμάχους και προέβλεψε μακροπρόθεσμα και την έκβαση του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και ήταν με το μέρος των νικητών. Μια ηγεσία που την χαρακτήριζε, πέρα από τις εμμονές της, ο ρεαλισμός, η διπλωματικότητα, η ικανότητα να οργανώσει αντίσταση και να εμπνεύσει το λαό να παλέψει για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά του. Γι’ αυτό τελικά αυτή η ηγεσία, πέρα από τις άλλες αμαρτίες της, έμεινε στην Ιστορία...



Ο αγώνας του ‘ 40 ήταν ο αγώνας ενός ολόκληρου λαού που μέσα του κρατούσε ζωντανή την ιδέα της ελευθερίας του. Γίνεται 18 χρόνια μετά την μεγάλη καταστροφή της Μικρασίας, τον ξεριζωμό και την προσφυγιά. 8 χρόνια μετά την χρεωκοπία εξαιτίας του κραχ του μεσοπολέμου και της αδυναμίας της ηγεσίας, αλλά και της χώρας να αντέξει τις δυσκολίες προσαρμογής σε ένα περιβάλλον οικονομικά ασταθές και να επουλώσει τις πληγές από τον διχασμό. ΚΙ όμως, την δύσκολη ώρα, εκεί που θα νόμιζε κάποιος κινούμενος με την λογική ότι ο λαός θα συμβιβαστεί και θα αποδεχθεί την υποδούλωση στο βωμό της ησυχίας και της «ειρήνης», ο λαός αντιτάσσει το ΟΧΙ, πολεμά με την καρδιά του και νικά, γεννώντας και ζώντας ένα θαύμα που ελάχιστοι λαοί στην
Ιστορία έχουν πετύχει... 
Ο αγώνας του ’40 έκανε να κινητοποιηθούν όλες οι δυνάμεις του Έθνους. Η πίστη στο Θεό και η στήριξη της Εκκλησίας, οι μνήμες της Ιστορίας , η αίσθηση ότι κανένας πόλεμος δεν είναι χαμένος από πριν, αλλά και το ότι αν υπάρχει η απόφαση για να δώσει κάποιος το αίμα του, τότε αυτό πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις του και τον βγάζει από την πραγματικότητα του θεατή, κάνοντάς τον αγωνιστή, συνέβαλαν στο θαύμα. Και έκαναν τον αγώνα, το λαό, το Έθνος μας , την χρονική στιγμή να περάσουν στην αθανασία της Ιστορίας και της συλλογικής μνήμης, όχι μόνο της δικής μας, αλλά και όλων των ανθρώπων.
Ζούμε στιγμές σήμερα ιστορικές. Μόνο που με θλίψη βλέπουμε τις ηγεσίες μας να μην μπορούν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Δεν πρόβλεψαν. Δεν οργανώθηκαν εγκαίρως. Δεν είχαν άμυνες. Δεν θέλησαν να αντισταθούν. Άφησαν να εκμαυλιστεί ο λαός, για να είναι άθυρμα στα
χέρια τους και να απολαμβάνουν την εξουσία με τα προνόμιά της. Δεν θέλησαν να συμμαχήσουν με εκείνους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, αλλά παραδόθηκαν στο σύγχρονο εχθρό, τον πολιτιστικό και οικονομικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος μας πρότεινε, με αντάλλαγμα την ελευθερία μας, τον καταναλωτισμό και την ατομοκρατία, το ξερίζωμα της συλλογικής μνήμης και της πίστης στο Θεό, την εγκατάλειψη της ιστορικής συνείδησης για να γίνουμε πολίτες του κόσμου χωρίς
ραχοκοκαλιά, την παράδοση τελικά σε έναν φιλήδονο και αυτάρεσκο τρόπο ζωής που δεν ήταν για λίγους, αλλά για όλους. Κι εμείς ακολουθήσαμε τις ηγεσίες μας στο δρόμο αυτό, νομίζοντας ότι δεν θα ερχόταν η ώρα του πολέμου. 

Όμως ο πόλεμος τελικά έφτασε. Και καλούμαστε ως λαός πλέον να στραφούμε και πάλι στις μνήμες του ‘ 40 για να παλέψουμε τουλάχιστον. Να πούμε ΟΧΙ στην παράδοση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειάς μας, τώρα που καταλάβαμε ποιοι ήταν οι Δαναοί που μας έφερναν τα δώρα. Να πούμε 

ΟΧΙ σε όλους εκείνους που μας πηγαίνουν ως «αμνούς εναντίον του κείροντος αυτούς» για να μας αναγκάσουν όχι απλώς να παραδώσουμε τα αγαθά μας, αλλά την ψυχή και την ελευθερία μας για 10, 20 ή και περισσότερα χρόνια, στο όνομα της επιβίωσης και της διατήρησης των ελάχιστων
αγαθών. Να πάρουμε την απόφαση να συμβιβαστούμε με τα λίγα, αλλά να κρατήσουμε την ψυχή μας. Και να προσπαθήσουμε, ξεκινώντας από την αρχή, από το χώμα μας, από τις δυνάμεις του πνεύματός μας, από την δημιουργικότητά μας, από την φιλόσοφο διάθεσή μας να ξαναχτίσουμε όχι ένα κράτος απλώς, αλλά μια νοοτροπία που θα λειτουργεί πιο συλλογικά, που θα βλέπει και το διπλανό, που δεν θα νοιάζεται μόνο για τα προσωπικά αγαθά. Μια νοοτροπία που θα προχωρεί με γνώμονα την πρόοδο όλων και την αγάπη ως βάση. Για να γίνει αυτό χρειάζεται αυτοκριτική, αντίσταση και πίστη. Όλα αυτά δηλαδή τα οποία περιθωριοποιήσαμε ηγεσία και λαός τα χρόνια της ευμάρειας και των παχιών αγελάδων. 

Και ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει στα όρη που χρειάζεται να ανεβούμε και πάλι για να
πολεμήσουμε...

6 σχόλια:

ΟΣΙΑ ΕΥΧΗ είπε...

Όλα καλά;;;

Χριστίνα είπε...

Καλησπέρα :-)
Ολα σχετικά καλά...Αλλά παλεύονται και όλα μαχητά.
Εσύ ;

Ανώνυμος είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Χριστίνα είπε...

Καλησπέρα Ανώνυμε 5:31

Ανώνυμος είπε...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
ΤΕΛΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ ΣΤΟ ΝΤΕΦΙ ΕΙΝΑΙ
GK KAI OXI GT
EKΑΤΣΑ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΟΛΛΑ ΑΡΘΡΑ ΣΟΥ
ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ
ΕΙΣΑΙ ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ
ΓΡΑΨΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Χριστίνα είπε...

Καλημέρα ανώνυμε 7/12 10:27 .
Δεν τα παρατάω ποτέ. Ενίοτε παρατηρώ και παρακολουθώ όσα γίνονται για να ξέρω που βαδίζω.
Ολοι μπορούν να μιλήσουν αρκεί να ξέρουν που απευθύνονται και τι μπορούν να περιμένουν.
Κατά την άποψή μου θα έρθει σύντομα η στιγμή που οι φωνές θα πρέπει να σιγήσουν και οι πράξεις να τις αντικαταστήσουν αλλιώς θα είναι σα να μιλάμε σε μια σπηλιά και ακούμε τον εαυτό μας .
Δεν έχει νόημα να συνεχίζει ο κόσμος να κοιτά το δάχτυλο αντί το φεγγάρι και αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να κάνει σε κάποιον παρα ο ίδιος στον εαυτό του αν αντέχει να πονέσει.
Διότι η μάθηση , η εμπειρία και η μνήμη δεν έρχονται με λουλούδια και αγκαλιές αλλά με πόνο και κόπο και κανείς δεν μπορεί να το κάνει για εμάς εκτός απο εμάς τους ίδιους.
Σου εύχομαι μια καλή μέρα και καλή εβδομάδα και ας είσαι ανώνυμος...